RestaurantTable

آداب اجتماعی : اتیکت غذاخوردن در رستوران

در اجتماع کنونی ما یکی از نکات مهم به جا آوردن رسم و رسوم و عرف یا آداب اجتماعی مربوط به آن مکان یا فضا یا مراسم خاص است . همانطور که برای رفتن به مهمانی منزل اقوام آشنا یا دوستان جدید یا برای رفتن به مدرسه و دانشگاه و یا مسجد یا سفر یا هر جای دیگر آدابی خاص آن جا را فرا میگیریم باید آداب خاص رستوران رفتن را نیز فرا گرفته و بیاد داشته باشیم : هم بعنوان مشتری و میهمان و هم بعنوان میزبان و میهماندار رستوران .

اگر در نقش مشتری رستوران هستیم :

وقتی قرار باشد در خارج از منزل غذا بخوریم , محلی را انتخاب میکنیم و برای رفتن ساعت مشخصی را  قرار میگذاریم . این ساعت مشخص هر چند که با ساعت و وقت آزاد ما تنظیم میشود ولی باید رستوران هم بتواند در آن ساعت ما را پذیرا باشد . پس هنگام انتخاب رستوران به ساعت های پذیرایی باید دقت کنیم .

هرچند در عرف جامعه ما رزرو رستوران تقریبا معنا ندارد ولی اگر قرار باشد تعداد زیادی میهمان را به رستورانی کلاسیک دعوت کنیم باید روز و ساعت آن مشخص باشد و به اطلاع رستوران برسد و در واقع رزرو شود تا روز و ساعت مقرر میهمانی مشکلی بوجود نیاید .

باید عادت کنیم که وقتی ناگاه به رستورانی برای خوردن غذا میرویم و صاحب رستوران میز خاصی را رزرو کرده و روی آن علامت گذاشته , به این اطلاعیه احترام بذاریم و درخواست کنیم میز دیگری را به ما نشان دهند .

هنگام رفتن به رستوران باید مراقب باشیم که طوری لباس بپوشیم که احساس راحتی کنیم . معمولا در رستوران های ما جایی برای قرار دادن پالتو و ژاکت و کاپشن وجود ندارد و اگر محل قرار گرفتن ما نزدیک بخاری باشد یا در تابستان جایی باشیم که امکان تهویه کافی نباشد از گرما قادر به خوردن غذا نخواهیم بود . پس این مورد را لحاظ کنیم و طوری لباس بپوشیم که سر میز غذا به راحتی بتوانیم تحمل کنیم .

اگر زیادی وسواس هستیم بهتر است در منزل بمانیم و قید رستوران را بزنیم و با گفتگوی بهداشتی سر میز دیگران را از غذا زده نکنیم .

اگر آدم ایرادگیری هستیم بدانیم که میهمانداران و گارسون ها , پرستار خصوصی ما نیستند و امر و نهی نکنیم و در خانه بمانیم .غذا محض خاطر ما یکنفر یا صرفا برای خانواده ما طبخ نشده پس طبیعی است با سلیقه ما فاصله داشته باشد و ما مختاریم که به ان رستوران برویم یا نرویم . ولی سر و صدا به راه انداختن و معرکه گرفتن سر میز کار جالبی نیست .

 

اگر در نقش صاحب رستوران هستیم :

اطلاعیه های ساعات و روزهای کاری را حتما در معرض دید مشتریان قرار دهیم .

میهمان ما رستوران ما را انتخاب کرده پس دقت کافی به کار ببندیم که این مشتری دائمی باشد . بهترین تبلیغ حسن انجام کار و ارائه سرویس خوب است .

سعی کنیم راحتی مشتری را در نظر بگیریم و محیط رستوران نه زیاد گرم و نه زیاد سرد باشد که نه از گرما عرق بریزند و نه از سرما بلرزند .

در تهویه صحیح رستوران اقدامات اساسی لازم را انجام دهیم زیرا هیچ مشتری دوست ندارد پس از خارج شدن لباسهایش بوی غذا بگیرد .

معمولا مشتری ها اعم از خانم و اقا کیف به همراه دارند خصوصا که قرار نهار ظهر باشد که از سرکار مستقیم آمده باشند . برای اینکار یک صندلی اضافه جهت بار و بندیل میهمان در نظر بگیریم و انتظار نداشته باشیم مشتری بار و بندیل خود را روی میز کنار بشقاب و ظروف چرب قرار دهد .

رو میزی های زیبا و ضخیم و اتو کشیده و کتان روی میز استفاده کنیم . اگر امکانش نیست روی میز شیشه قرار دهیم و حداقل از زیر بشقابی های کاغذی استفاده کنیم . میز بدون رومیزی و زیر بشقابی یعنی که میهمان عزیز برایت ارزشی قائل نیستیم دیگر به اینجا نیایید !!

البته برای رستوران های کلاسیک بهتر است حتما از رومیزی های کتان استفاده شود . مطمئن باشید هزینه ای که برای خشکشویی رومیزی پرداخت میشود کمتر از هزینه های تبلیغ برای رستوران میباشد و این خود تبلیغی زیبا و غیر مستقیم و جذاب است .

از میز و صندلی هایی که پایه لق دارند برای رستوران استفاده نکنیم .

استفاده از سفره های یکبار مصرف شاید در اماکن توریستی کنار جاده خیلی زشت نباشد ( که برای آنهم حرف و حدیث زیاد است ! از همه مهمتر مسئله بازیافت زباله های پلاستیکی موجود در محیط زیست ) ولی در یک رستوران کلاسیک در شهر بزرگی مانند تهران کاریست دور از انتظار و خارج از اتیکت و آداب میهمان داری و پذیرایی و به حسن شهرت و کیفیت لطمه میزند .فرهنگ رومیزی نایلونی و پلاستیکی و یکبار مصرف باید از فرهنگ پذیرایی  و میهمانداری ما حذف شود .


رومیزی نمادی زیبا برای سفره ای گسترده است که علاقه صاحب رستوران و میزان ارزش نهادن او به مشتری را در بر دارد .

هرچه فکر کردم از میان رستوران هایی که اخیرا رفته ام , رستورانی را در تهران در ذهنم نام ببرم که رومیزی کتان ( یا غیر پلاستیکی ) داشته باشد چیزی به ذهنم نیامد !  آخرین آنها بدون رومیزی و حتی بدون زیر بشقابی ( حتی کاغذی ! ) بود در حالیکه یکی از بزرگترین و گرانترین رستوران های بالای شهر است ! در حالیکه حتی تمامی رستوران درجه 3 شهر استانبول مزین به رومیزی های زیبای سفید و یا رنگارنگ زیبا هستند و چنان گیلاس های نوشیدنی تمیز و براق را روی میز ردیف چیده اند که ناخودآگاه به مشتری چشمک میزنند .

 

پیش به سوی ترویج هنر میهمانداری و پذیرایی در میهن عزیز و جلب و جذب توریست های ... حداقل وطنی !!!

اجازه دهید که میهمانان هموطن پولهای خود را در بهترین رستوران های ایران خرج کنند و از لذت بردن در رستوران ها و بوفه های ترکیه و قبرس و بلغارستان و ... و از صرف هزینه های دلاری صرفنظر کنند .

ادامه دارد ....

چیدمان سرویس غذاخوری غیر رسمی و معمول

زبان قاشق و کارد و چنگال (به سبک امریکایی و کنتیننتال )

نحوه استفاده از دستمال سفره بر سر میز غذا

استاندارد های اجتماعی , ضامن موفقیت